Barney McKenna 1939 – 2012

Gistermiddag rond een uur of drie begon mijn mailbox vol te stromen met Youtube-commentaren op een filmpje van de Dubliners die ik daar ooit gepost had en ook nu nog blijven ze komen…

De inhoud van die commentaren is duidelijk: Barney McKenna, mede-oprichter en laatst overgebleven echte Dubliner is overleden.

De Dubliners, in 1967 groot gemaakt door Radio Caroline met de klapper “Seven drunken nights” thans een begrip, de standaard in folk.

Onwillekeurig gaan mijn gedachten terug naar 2007, toen Henny nog maar net in verwachting was van Lena en naar mijn moeder die het hoorde op de dag dat wij gedrieën (vier?) naar een concert van de Dubliners zouden gaan.

Wat een feest was dat! Moeders helemaal heppiedepeppie dat ze eindelijk haar helden in het wild zag en dat ze opnieuw oma werd, en Henny trotse aanstaande mama, die genoot van elke noot van het concert. En papa? Dat is gewoon een sentimentele ouwe l*l die de helft van de tijd met tranen in de ogen zat te genieten van de Dubliners en de dames links en rechts van mij. Dit overigens in willekeurige volgorde.

Barney, duidelijk de publiekslieveling zat het hele optreden op een kruk, maar maakte een uitzondering toen-ie het uiterst gevoelige ‘I wish i had someone..’.speelde…

 

Mijn hemel, wat zo’n man een tumult kan veroorzaken in zo’n zaal! Die ging op z’n kop, het dak vloog eraf en de muren stonden bol. Prachtig! En dan moest het (naar mijn smaak dan) beste nog komen…

Dubliners op hun best. Geweldige sfeer, geweldige nummers, geweldig concert.

Totdat Barney z’n inmiddels beruchte solo speelde… Van wat ik ervan begrepen heb zijn er melodieën die door de eeuwen heen bewaard zijn gebleven, soms zelfs meer dan duizend jaar oud, die ‘Reels’ genoemd worden. De zaal hield z’n adem in en wat volgde was zó fenominaal dat je het gehoord móet hebben om het te geloven.

Barney laat even zien (en vooral horen) hoe een banjo bespeeld dient te worden. Let u vooral op het publiek dat tijdens het spelen totaal uit z’n bol vliegt..:

Ja, laat dit maar even bezinken, ik wacht wel even…. Photobucket

Ah, daar was u weer.

Helaas. Mijn moeder is er niet meer, en nu is Barney er ook niet meer. Daarmee is mijn hoop om de Dubliners nog een keer live te zien vervlogen. Wie er nog wel zijn, zijn Henny en Lena, die mijn moeder Goddank nog wel heeft meegemaakt. Intussen heeft ook Maaike ons gezin versterkt en daarmee zijn wij compleet, maar soms….heel soms kijk ik Lena in een onbewaakt ogenblik aan en dan denk ik weer aan die fenominale avond daar in Zwolle en dan schiet ik weer vol.

Ik hoop dat Barney de Reels nog één keertje wil spelen, Voor mijn moeder. Waar het ook moge zijn.

Bedankt voor je geweldige muziek.

Barney McKenna 1939 – 2012Photobucket

Over Radiohooligan

This is me and that's all. I like it.
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Barney McKenna 1939 – 2012

  1. Henny zegt:

    Mooi geschreven, Bert!

  2. Hans de Swan zegt:

    Inderdaad heel, heel mooi verwoord.

    Ik zou meer willen zeggen, maar elke zin op aard’ zou daarbij tekort schieten…

  3. Kitty zegt:

    … kippenvel …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s